جری راس باریش زیبایی را در مواد دورریختنی می‌بیند و از آن‌ها آثار غیرمنتظره‌ای خلق می‌کند. باریش که فرزند مهاجران یهودی سخت‌کوش با پیوندهایی به خانواده‌های تبهکار بود، به مدت ۵۰ سال به عنوان ضامن وثیقه کار کرد که بخش زیادی از آن برای معترضان رادیکال بود. او به طور اتفاقی به عنوان فیلم‌ساز مورد تحسین قرار گرفت و نشان معتبر فیلم‌ساز جدید موزه هنر مدرن و جوایز بزرگ اروپایی را در این مسیر به دست آورد. سپس یک روز، هنگام جمع‌آوری زباله‌های پلاستیکی در ساحل، جرقه‌ای از الهام در ذهن او زده شد که باعث شد مسیر حرفه‌ای کاملاً جدیدی را به عنوان مجسمه‌ساز آغاز کند. اگرچه او مورد تحسین نمایشگاه‌گردانان قرار گرفت، اما برای مدت‌ها در دنیای هنر تجاری نادیده گرفته شد. اما در سن ۷۵ سالگی، باریش بی‌ادعا ممکن است بالاخره در آستانه موفقیت باشد، همان‌طور که مستند جذاب ویلیام فارلی نشان می‌دهد. با دیدن شوخ‌طبعی آثار او، متوجه خواهید شد چرا: او موفق شده است با مواد مصنوعی، زندگی واقعی را به تصویر بکشد.

این فیلم تصویری از گذر یک سال از زندگی چند دوست در سانفرانسیسکو در حدود سال ۱۹۸۸ (پیش از رونق دوران دات‌کام در شهر) است؛ داستانی آرام و غبارآلود از ماری‌جوانا که مانند مه معروف شهر شناور است و عادات و رفتارهای نسلی را در بر می‌گیرد که این شهر را، هرچند برای مدتی کوتاه، از آن خود کردند. فیلم به شکلی غیرمستقیم زمان و مکان آن دوره را ترسیم می‌کند، از جمله همه‌گیری ایدز، انقلاب جنسی و بقایای جنبش سال ۶۸ که هنوز در هوا موج می‌زند. یک کمدی آرام و بسیار سانفرانسیسکویی از زندگی در میان گروه کوچکی از دوستان. این فیلم در مدت حدود یک ماه توسط جاست و دوستانش که بیشترشان بازیگران غیرحرفه‌ای بودند، به صورت بداهه ساخته شد.